ในฝัน.. 

เมื่อคืนฉันฝัน.... ฝันว่าฉันใกล้ตาย ตอนนั้นฉันทำอะไรไม่ได้แล้ว
แม้แต่จะเตาบัต เป็นความฝัน... ที่ฉันคิดว่ามันคือ ความจริง...

 <o:p>ทำไมน่ะฉันถึงรู้สึกกลัวมาก ทั้งที่รู้ดีว่า
ทุกชีวิตย่อมได้ลิ้มรสแห่งความตาย
เพียงแต่จะมาช้าหรือเร็วก็เท่านั้น
อาจเป็นเพราะฉัน...เพราะฉัน...เพราะฉัน... ฉันยังไม่พร้อม เสบียงของฉันมีเพียงน้อยนิดเหลือเกิน
แล้วฉันจะเอาอะไรไปพบพระองค์หล่ะ???
     ฉันเลยรู้สึกกลัว...รู้สึกว่ายังไม่อยากตาย ฉันวิงวอนต่อพระองค์ อย่าเพิ่งให้ฉันตายน่ะ ฉันยังไม่อยากตาย
ไม่ใช่เพราะฉันรักดุนยา เสียดายกับสิ่งที่ฉันลุ่มหลงมา
แต่เป็นเพราะว่าฉันขอโอกาสแก้ตัว
ขอให้ฉันได้เก็บเสบียงให้มากกว่านี้
แต่สายไปเสียแล้ว... แล้วหลังจากนั้น ในฝันของฉัน
ก็มีแสงสว่างวาบขึ้นมา ฉันลืมตาขึ้น รู้สึกได้ถึงเหงื่อที่ท่วมกาย เสียงหายใจของฉันหอบมากขึ้น แล้วฉันก็เริ่มร้องไห้
ฉันกลัว...ฉันกลัว...ฉันกลัว...
ถ้าเพียงเวลาที่ผ่านมาฉันรำลึกถึงพระองค์ให้มากๆ
ถ้าเพียงเวลาที่ผ่านมาฉันหมั่นเก็บเสบียงอยู่ตลอดเวลา ถ้าเพียงเวลาที่ผ่านมาฉัน..... ในฝัน ฉันก็คงไม่ตกใจกลัวมากขนาดนี้
      ฉันคงจะยอมรับและพร้อมที่จะกลับไปหาพระองค์ในสภาพของผู้เป็นบ่าวที่สมบูรณ์
แล้วเสียงๆ นึงก็ดังขึ้นอยู่ในใจของฉัน มันยังไม่สายไปหรอกน่ะ .... มันยังไม่สายไปดังเช่นในฝัน ฉันตื่นมาในความเป็นจริงที่รู้อยู่เต็มอกว่า ยังไม่สายเกินไป... แตกต่างจากในความฝันที่รู้อยู่เต็มอกว่า มันสายไปเสียแล้ว...
ร่างกายของฉันโชกไปด้วยน้ำที่ขับออกจากร่างกาย
ฉันลุกจากเตียง เดินไปเอาน้ำละหมาดเพื่อทดแทนน้ำที่ขาดหายไป แล้วฉันก็ก้มลงศิโรราป
ต่อผู้ที่ทำให้ฉันฝัน... ต่อผู้ที่ทำให้ฉันคิดได้...ต่อผู้ที่ยังรักและยังเมตตาฉันอยู่...
ท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี แต่กลับรู้สึกได้ถึงแสงสว่าง มันมาจากหัวใจของฉันนั่นเอง..</o:p>

ดอกไม้ของอัลลอฮฺ เธอมีค่ามากกว่านั้น 

ตอนนี้ฉันเห็นดอกไม้อยู่หลายดอก... มีทั้งดอกตูม ดอกที่กำลังจะบาน ฉันเดินดูอยู่ห่างๆ ในใจอยากเข้าไปเลือกหา เลือกดู ...แต่กลัวดอกไม้เหล่านั้นจะช้ำ ไม่สวยเหมือนเดิม ... ก็ได้แต่ดูอยู่ห่างๆ รอเวลาที่พร้อม พร้อมที่จะดูแลดอกไม้บางดอกที่สวยและมีคุณภาพพอ แล้วฉันก็ย้ายดอกไม้ดอกนั้นมาปลูกในกระถางของฉัน แล้วดูแลเอาใจใส่ รดน้ำ พรวนดิน ...ให้ความรัก ความห่วงใย
แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น อยากให้เหล่าดอกไม้แสนสวย ได้รักษาความงามทั้งกายและใจของตนเอาไว้ พร้อมทั้งเพิ่มพูนความงาม ความสดใส และความอุดมสมบูรณ์ด้วยกับ "อีหม่าน" ด้วยกับ " ความยำเกรงต่ออัลลอฮฺ" ให้มาก อย่ายอมให้สิ่งใด มาทำให้ความงดงามของเธอลดลงไป เมื่อถึงเวลานั้นเธอก็จะภูมิใจคุ้มค่ากับสิ่งที่เธออดทน

...แน่นอน ฉันเองก็จะแก้ไขปรับปรุงตนเองเพิ่มพูนคุณสมบัติต่างๆให้พร้อมเพราะเหล่าดอกไม้เองก็มีสิทธิเลือกผู้ดูแลเช่นกัน เวลานี้ก็ต้องอดทน อยากได้สิ่งดีต้องใช้เวลา สิ่งที่ได้มาง่ายๆเรามักไม่เห็นค่าของมัน 

... ดอกไม้ที่ถูกเด็ดหรือตัดออกมา ย่อมมีความงามอยู่จำกัด ไม่นานก็ร่วงโรย ผู้ที่เลือกดอกไม้เหล่านี้ไป ก็เห็นความงามเห็นคุณค่าของเธอเพียงไม่นานเมื่อเจอดอกไม้ที่สวยกว่า ก็จะจากไป ...ทิ้งให้ดอกไม้ที่ถูกเด็ด ร่วงโรยไปอย่างไร้ค่า "ดอกไม้ของอัลลอฮฺ เธอมีค่ามากกว่านั้น"

หวังดี...